Alvenis jam vesper' la dua.L' vidvino en soleca sid'jam revas pri la gast' malfrua,kaj tempo pasas sen rapid'.Ŝi ne forgesis sin sublavien roza akvo, laŭ la ŝat',kaj, por malbonon ne ekhavi,la piĉon ŝmiris per pomad'.Ŝi grandan kacon ja ne timis,sed tutegale, laŭ natur'al Luĉja kac' ŝi ne kutimis,do devis pensi pri sekur'.Sed jen – sonor'! Momento ĝua!Minuto pasis, kaj la dua, –aperis dece kaj sen hast'delonge atendita gast'.Jen antaŭ ŝi solide starissinjoro digna, kun impon'.Li per drinkula baso knaris:«Nobel' Kojonov – je dispon'!»Li laŭaspekte tute bravis:vestita kiel vera dand',razita glate. Kaj ne gravisodoro de kutima brand'.«Ho, tre agrablas vin renkonti,pri vi cirkulas bona fam'» –dirinte jenajn vortojn, hontikomencis la vidvino jam.«Jes, povus mi fieri indepri mia povo, sen vantem',sed, ol aliajn kredi blinde,prefere konvinkiĝu mem.»Kaj plue kun la sama sencoekfluis la babil-torent'.Sed ŝin obsedis sola penso:komenci fikon sen atend'.Por ne malhelpi la babilonMatrjona iris al la pord',eksidis tie post ŝirmilonkaj trikas ŝtrumpon en bonord'.L' vidvin' kun Luĉjo – en izolo!Do ŝi jam tremas pro ekscit',en ŝia sango regas bolo,pasio vokas ŝin al lit'.Kun Luĉjo en duop' sidante,pro la avido sen rezon',komencis ŝi palpeti lanteen poŝ' de lia pantalon'.Kaj sub la tuŝ' de ŝia manoleviĝis tuj de Luĉjo kac',kvazaŭ kuraĝa armeano –potenca, forta en aŭdac'.Palpinte l' kacon, tuj ekardisvidvino, reve pri la pek',tenere, dolĉe lin rigardis,kaj flustris softe: «Luĉjo, ek!»Kaj jam senĝene antaŭ lidemetas robon kaj babuŝojn,nudigas
